hemel

had ik het gedacht

ooit

het waren praatvaren

maar ze spinden mooi

caleidoscopisch, 

een tapijt van warmte

dat algauw verziekt

zo

zag ik nooit eerder

hoe samen we spraken

methodisch,

glashelder en gedurfd

ik denk niet meer

nu

eindelijk vrij van 

rouw en herinnering

scopisch aangedaan,

het kleedt zich niet

...

toon ik je mijn schubben?

soms

of 

de stalen plaat op mijn voorhoofd

de riemen om mijn enkels

de tent op mijn borst

de melk in mijn mond

het vuur dat ik zo de ogen inkijk

en de bazuinen die dag en nacht

vertellen van die nacht

waarop ik dacht

dat ik niemand was

Amen

ik heb dit
ook alweer verteerd
de opgebroken straat
waar het eindeloos
wachten was
en even later
de vrouwen
op de al te smalle stoep
waarvoor ik wachtte

ze wilden niet

en ik reed door

men placht het te hebben over

wat de nacht bracht

is ongeweten

of er nog iets is
een bodem
een spoor
van iets,

niets is

fiets is
op de weg hierlangs
zies iets
aan de waterkant

peilloos
zwart
en
roerloos

niets belet
dat het zichzelf
beroert

toch?

terreur

wat met het gif
dat zich na dit zwijgen
opspaarde in mijn hand
laat ik het los
het verspreide zich
fluks als banaaltjes
zinloos
woordenloos

Semmelweiß

Semmelweiß, Semmelweiß,
Du grüßt mich jeden Morgen,
Sehe ich dich,
Freue ich mich,
Und vergess' meine Sorgen.

Of toch maar niet?

genoegen

Bouwen (ik noem maar eens iets) is ook een soort praxis. Nauw verwant aan activiteiten als koken, het plakken van kartonnen dozen, het uitmesten van koeienstallen.
Het spreekt vanzelf dat iets als culturele 'beladenheid' - waarom niet: snobisme - hier een woordje kan meespreken, maar feit is dat bij dergelijke activiteiten de vervulling samenvalt met een kwaliteit die zou kunnen bestempeld worden als m'êtrise. Wat zoveel zegt als: de adressering verdwijnt: het doel van de praxis is meer en meer in zichzelf.
Dat heeft, zogenaamd, de slaaf niet.
Daar is de adressering de meester.

Unbestimmt.

waarden... interessant voor de boekgouder

De waarde van de praxis... Duur! De praxis duurt!
De boekhouder in me meent goud te bespeuren! Van het rare soort evenwel.
Onopgoudelijk om een Westvlaamse uitdrukking te gebruiken.
We bevinden ons in een danige flux artistique, de interesse van de boekhouder valt slap.
En wel op de lange duur.
Aspiratie, verlangen. Je hoort het: het duurt.
... antwoordt het zwarte gat.
En we noteren: "het is niet al te houden wat blinkt".

die Krankheit des Tieres ist das Werden des Geistes

Het genotsprincipe, een brede weg die vanzelf genomen wordt. Het blanke, reine, brave, witte en warme. Zo simpel. Zo dierlijk ook. De trouwe hond die zijn blinde meester (Stelt de meester zich nooit vragen over zijn veronderstelde hond?) begeleidt tot hij dood neervalt.

Het zou moeten gaan over een rustig gekabbel van een beekje waar uit brakke ideaaltjes – genotjes - een tweedeling gesmeed wordt, bevestigend voor de aanhangers van zwart-wit. Maar kijk: het begrip energie wordt over het hoofd gezien.

In het Tibetaans Boeddhisme wordt in de zoektocht naar reïncarnatie van de Dalai Lama deze niet 'gevonden', maar gecreëerd door de zoektocht. Het 'zwarte gat' kan in dezelfde zin dus niet enkel een opslorpend Ding zijn, de indruk ontstaat dat het op bepaalde momenten aan geprojecteerde fantasieën beantwoordt.

Het begrip energie dus... wordt het hier al meteen naar zijn waarde verwezen?

Transgressie? Wèlke transgressie? Waar?

En toch is het precies die banaliteit... hoe ongepast ook, het is precies de ontklede onmacht die een aanzet kan zijn tot het obscene (hoch!) en jubilerende gedeelte van wat een rouwproces kan genoemd worden. Om het maar eens freudiaans te verwijzen of marxistisch desnoods.
Maar wèlk rouwproces. Vermits niet iedereen blijkbaar het drama kan voelen, gewaar kan worden, dat in de eenvoudigste evidenties (volgens sommigen dan toch) ligt.
Pfff, voor wie het benijdt is het rond de pot gedraai, eigen aan filosofie, hiermee toch weer eens, weer eens doorbroken.
Et que ça saute!

banaliteiten

Nu zou je kunnen zeggen: de hubris afgeweerd, dikè aangesproken, so what? Loopt dit niet lekker?
In elk geval: het sociale is geen spookbeeld. Tenminste dan toch niet op het eerste zicht. We badineren hier wat rond de pot: de succesrijke en tegelijk stompzinnige formule van de politiek.
Je suis impoli.
Het zal wel ongepast zijn om creativiteit aan te wijzen op het punt waar ze zichzelf vervult in een sérieux waarvan de gecapitoneerde ruimte louter op sociale éénstemmigheid berust en de notaris niets anders doet dan de richtlijnen in te vullen waartoe de contractanten zich gebonden weten. De notaris of de beul desnoods. Waar zit hier toch de banaliteit? Misschien in een militante, verwijzende onpersoonlijkheid met een manifest gebrek aan appèl?
Een transgressie hier zou inderdaad... ongepast zijn.

Corruption happens

Perversie en seksualiteit. Pfff. Laat het ons maar eens zo stellen: de perverse seksuele fantasie is universeel, pervers seksueel gedrag frequent. Als basis voor dit soort vaststelling zien we een bloedarmoedig onderscheid: wanneer sprake is van àndere seksuele fantasieën dan van gentitale heteroseksuele aard... hebben we te maken met de perverse seksualiteit, om het maar niet voluit te hebben over het procreatieve model van de normale seksualiteit dat zich nog het best in vadertje-moedertje termen stelt.
In diezelfde mentaliteit wordt de veruiterlijking van het innerlijk geweld gezien als een te mijden acting-out van een fantasie. Sadisme als veruiterlijkt geweld, wreedheid genoemd. Wat erin zit (oké,oké: het zit erin) dient erin te blijven...
Iemand als Nietzsche lijkt geweld een zin te willen geven... wanneer het over loopt, hoewel hij duidelijk bij die zingeving geen geloof hecht aan transformaties van alchemistische aard. Lood blijft lood.
Maar kijk eens, neem nu een gedachte als Dike, de Fug, een soort actie-reactie wet, de norm, een automatisme zelfs, een beteugeling die in de natuur vervat zou liggen en die vaak aangesproken lijkt te worden als de welmenende mens een oordeel meent te moeten vellen over praktijken waar hij om één of andere normmatige reden niet bij betrokken wil... gekend zijn (ik wik mijn woorden). Zie je wel: daar komt shit van. Wij, wij houden het veilig, wij houden van dike, de evenwichtigheid, de gelijkmoedigheid, de missionarishouding, de harmonie.
Zie je, dike is nu éénmaal niet elegant. Dat is nu éénmaal zo. En, oké, dat IS ontgoochelend.
De banaliteit van... het kwaad, Hannah Arendt, doelde ze soms op dit soort corruptie?

het sensualistisch verbond

Een maagkramp en een dégout voor facebook.
Het sensualistisch verbond. Verrekte onverdacht.
Das Denken ist fast wie ein Mitdichten.
Ranzig volk sleept zich een slijmspoor door de Vlaamse gedachte.
Wie heeft nu ook iets tegen sensualistigheden?
Ik. En nog geen klein beetje.

steen

Niet mijn handen toch
toch mijn handen
gevoelloos alsof ik langzaam
verschelp tot een naast mij
levend wezen

Ik schop tegen een steen
met mijn dode voet

Deed hij ooit anders?

En nu naakt, de hypostase?

De introductie van de gedachte ‘contractie’ doet recht aan de vaststelling dat de perceptie een zicht geeft op een gebeurtenis, een proces dat bij nader toezien blijkt uiteen te vallen in een aaneenschakeling van zichzelf opvolgende miniem-bewuste momenten en uiteindelijk een beeld geeft van een vibrerende ‘realiteit’.

Blijft de vraag of dit zicht van opeenvolgende beelden volstaat als besluit over de sublimiteit van de materie. Het was niet zo moeilijk om aan te nemen dat er meer achter de voorstelling zat dan onze ascetische manier van zien vaststelt. Afgezien van onze pittoreske interesse in de materie kunnen we ons ook een minder gespecialiseerde gedachte voorstellen die een specifieke appel laat verglijden in een gedachte ‘de appel’.

Algauw lijkt het mogelijk te worden om het op die manier te hebben over ‘de appel door de eeuwen heen’ - ik overdrijf - op die manier begint zich daadwerkelijk het ding op zich af te tekenen. De differentiëlen lijken er te bevriezen in een voorbedacht totaalbeeld, een corporalisatie.