Het barstje
Interessant, zonder meer, het fenomeen van het publiceren van het dagelijks aforisme. Persoon X schrijft bevindingen neer. En die bevindingen worden gelezen naarmate ze populair en onderhoudend blijken, geschreven naarmate ze het zullen zijn. Zonder meer: vooralsnog is daar geen enkele meerwaarde in te bespeuren. Het is een mechaniek van selffulfillment, the act or fact of fulfilling one’s ambitions, desires, etc., through one’s own efforts.
Het laat zich raden wat het wezen van die efforts kan zijn maar het valt te hopen dat men ook bewust waarde zou hechten aan de creatieve kracht van… het politiek correcte, niewaar. En zo is dan meteen de toon gezet. De vervelende toon, de ondertoon. Want die creatieve kracht van het politiek correcte, die is er niet. Toch niet op die manier.
Nochtans, de ‘standpunten’ (voor zover een standpunt een bewuste, doordachte positionering zou zijn) liggen niet zover uiteen. Voor zover the heart of darkness van het systeem niets anders is dan geweld. Zich geweld aan doen bijvoorbeeld. Misschien wordt hier duidelijk dat, wars van alle ontkenning, de goochelaar onveranderd een konijn uit zijn hoed tovert die het evenbeeld van de goochelaar is. Ontgoochelend en desgewenst onderhoudend.
Maar natuurlijk, dat geweld is uiterst complexe materie, danig complex dat zelfs de ontkenning ervan, zelfs de uitdrukkelijk gestelde geweldloosheid… een vorm van geweld inhoudt, wat op zich natuurlijk ook alweer een zicht opent op dat aparte hoofdstuk: de wijze waarop men de dingen verschoont, goed praat, verontschuldigt… De Fort/Da van de struisvogel.
Remedies? Pfff, actie? Pseudo-actie.
Tot zover het aforisme van vandaag.
