Laat ons be-scheiden blijven. Dat bescheiden blijven lijkt trouwens zeer kantiaans. Laat ons kantiaans blijven, dus, maar met de ambitie om uit te vlooien hoe dat nu zit met de ken-baarheid van het op zichzelf-zijnde. (En dan meteen ook maar be-kennen dat de contractie er geweest is, we hebben het geweten, we zijn dus niet on-be-voor-oordeeld...)
Fijn! Daarom dan ook die terug-keer, niewaar. En daar vinden we, op onze terugweg, die ascetische visie op de dingen. Uiterst origineel vonden we die, in elk opzicht, die bergsoniaanse ascetische visie, die op zich al een terugkeer in zich draagt: het ideetje daarrond is al ingegeven door de gedachte dat zoiets bestaat als de materie-op-zich.
Maar wat betekende die ascetische kijk nu? Niks. Gewoon dat de vorm van de materie gesteld wordt in de materie zélf. De synthese is er dus puur materieel en de voor-stelling van de kwestie was er een waar de handen thuis gehouden worden: er wordt met name geen enkele synthese aan de materie toe-gevoegd.
Anders dus met die samengebalde herinnering, waar de perceptie klaarblijkelijk iets als een temporele compressie introduceert, een soort ontstaansgeschiedenis van kwaliteiten die zich stellen. Op die manier lijkt het alsof we wel nooit de natuur van de materie op zich zullen ont-dekken – we zijn blijkbaar opgesloten binnen de limieten van die synthese.
