Probleemtje dus, maar als we het goed overwegen zien we dat de samengebalde herinnering zo’n beetje de kwaliteit uitmaakt van de perceptie, hetgeen niet het geval was bij de rappèl-herinnering. Bij het voorbeeld van de lectuur vonden we al een soort dissociatie, een travestie van herinnering en perceptie.
Stel dat we terug zouden keren naar een pure perceptie zonder samengebalde herinnering, een machinaal - en niet te vergeten ascetisch - kennis nemen: een appel is een appel is een appel, de siempliestiese litanie. Inderdaad, we zoeken die dissociatieve kracht die ons doet zeggen ‘er zij licht’, tegen het stereotypische oudewijvenkoor in dat licht ook maar licht vindt.
En die travestie valt bovendien niet te beschrijven ook, het bilan bleek niet te verwoorden. Maar kom, we halen de spreuk Plus est en vous maar eens van stal en constateren samen met Bergson dat de materie niet anders is, maar méér dan de voorstelling. De verdienste van die gedachte is immers groot.
En kijk, op die basis verzamelden we het alaam om verder te kunnen zien dan de spreekwoordelijke neus lang zou zijn (ik begin waarlijk goed te worden in platitudes).
De materie is heterogeen, wat betekent dat ze niet enkel kwantitatief, maar ook kwalitatief is. Een appel is niet zo maar een appel. Er zijn appels die je niet eens aan een paard zou durven geven, grote, kleine, rode, gele, groene, wormstekige… Whatever. Dat soort mededeling noemen we de flux.
Bovendien blijkt daar nog een interceptie te kùnnen zijn. Een tussenkomst die uiteindelijk niks toevoegt aan het beeld tenzij ze het beeld isoleert. Jawel, uitzonderlijk maakt.
Stel dat we terug zouden keren naar een pure perceptie zonder samengebalde herinnering, een machinaal - en niet te vergeten ascetisch - kennis nemen: een appel is een appel is een appel, de siempliestiese litanie. Inderdaad, we zoeken die dissociatieve kracht die ons doet zeggen ‘er zij licht’, tegen het stereotypische oudewijvenkoor in dat licht ook maar licht vindt.
En die travestie valt bovendien niet te beschrijven ook, het bilan bleek niet te verwoorden. Maar kom, we halen de spreuk Plus est en vous maar eens van stal en constateren samen met Bergson dat de materie niet anders is, maar méér dan de voorstelling. De verdienste van die gedachte is immers groot.
En kijk, op die basis verzamelden we het alaam om verder te kunnen zien dan de spreekwoordelijke neus lang zou zijn (ik begin waarlijk goed te worden in platitudes).
De materie is heterogeen, wat betekent dat ze niet enkel kwantitatief, maar ook kwalitatief is. Een appel is niet zo maar een appel. Er zijn appels die je niet eens aan een paard zou durven geven, grote, kleine, rode, gele, groene, wormstekige… Whatever. Dat soort mededeling noemen we de flux.
Bovendien blijkt daar nog een interceptie te kùnnen zijn. Een tussenkomst die uiteindelijk niks toevoegt aan het beeld tenzij ze het beeld isoleert. Jawel, uitzonderlijk maakt.
