De introductie van de gedachte ‘contractie’ doet recht aan de vaststelling dat de perceptie een zicht geeft op een gebeurtenis, een proces dat bij nader toezien blijkt uiteen te vallen in een aaneenschakeling van zichzelf opvolgende miniem-bewuste momenten en uiteindelijk een beeld geeft van een vibrerende ‘realiteit’.
Blijft de vraag of dit zicht van opeenvolgende beelden volstaat als besluit over de sublimiteit van de materie. Het was niet zo moeilijk om aan te nemen dat er meer achter de voorstelling zat dan onze ascetische manier van zien vaststelt. Afgezien van onze pittoreske interesse in de materie kunnen we ons ook een minder gespecialiseerde gedachte voorstellen die een specifieke appel laat verglijden in een gedachte ‘de appel’.
Algauw lijkt het mogelijk te worden om het op die manier te hebben over ‘de appel door de eeuwen heen’ - ik overdrijf - op die manier begint zich daadwerkelijk het ding op zich af te tekenen. De differentiëlen lijken er te bevriezen in een voorbedacht totaalbeeld, een corporalisatie.
Blijft de vraag of dit zicht van opeenvolgende beelden volstaat als besluit over de sublimiteit van de materie. Het was niet zo moeilijk om aan te nemen dat er meer achter de voorstelling zat dan onze ascetische manier van zien vaststelt. Afgezien van onze pittoreske interesse in de materie kunnen we ons ook een minder gespecialiseerde gedachte voorstellen die een specifieke appel laat verglijden in een gedachte ‘de appel’.
Algauw lijkt het mogelijk te worden om het op die manier te hebben over ‘de appel door de eeuwen heen’ - ik overdrijf - op die manier begint zich daadwerkelijk het ding op zich af te tekenen. De differentiëlen lijken er te bevriezen in een voorbedacht totaalbeeld, een corporalisatie.
