7 november 2007
Met loden benen, mijn navette naar Oostende, voor de honderdduizendste keer Brussel-Oostende, nog eens ‘de huizen’ zien… Een jaar of twaalf heb ik er geleefd met Marian. Tot ze doodging. Gewoon verdween.
Samengeklitte façades, met bruidssluier toen. Ophefmakend ongesnoeid in het palle centrum. Het is er leeg en vochtig nu. Brieven die ik niet eens open. Ik ga niet naar boven. Ken de witte trappen, de geluiden, ken mijn ateljee, de praktijk. Ik heb ze nog zelf uitgebreid, muren en plafonds ingegooid, geluidsgeïsoleerd, de bibliotheek...
Merkwaardig toch. Een déclic. Toen ik een jaar of 25 was merkte ik plots dat er niks minder dan een bouwvakker in me zat! Ik heb toen zelfs - via vak-boeken over bouw - een kàs van een huis eigenhandig opgetrokken. Rondbogen, immense plafonds, binnentuinen, deuren van drie meter hoog…
Daarna - tussenin als een snoepje - gebouwd, gezeuld, gebetonneerd, getimmerd… Tsss. Daar staat dat nu als prooi voor speculanten. Immobiliën, ik kots!
Samengeklitte façades, met bruidssluier toen. Ophefmakend ongesnoeid in het palle centrum. Het is er leeg en vochtig nu. Brieven die ik niet eens open. Ik ga niet naar boven. Ken de witte trappen, de geluiden, ken mijn ateljee, de praktijk. Ik heb ze nog zelf uitgebreid, muren en plafonds ingegooid, geluidsgeïsoleerd, de bibliotheek...
Merkwaardig toch. Een déclic. Toen ik een jaar of 25 was merkte ik plots dat er niks minder dan een bouwvakker in me zat! Ik heb toen zelfs - via vak-boeken over bouw - een kàs van een huis eigenhandig opgetrokken. Rondbogen, immense plafonds, binnentuinen, deuren van drie meter hoog…
Daarna - tussenin als een snoepje - gebouwd, gezeuld, gebetonneerd, getimmerd… Tsss. Daar staat dat nu als prooi voor speculanten. Immobiliën, ik kots!
0 reacties:
Een reactie plaatsen