28 januari 2008
Het kan wel eens een uitdaging zijn om het verlangen in vraag te stellen speciaal daar waar het blijkbaar de kracht ontbreekt om het vervuld te weten. In die zin, om wat tijd en energie te winnen, kan misschien alvast de slogan van Lacan: ‘het verlangen van de mens is het verlangen van de Andere’ bekeken worden om me dan meteen al - als materialistisch mens bien sûr - af te vragen waarom mijn verlangen niet meteen ook maar op het lichaam van de andere toegespitst zou mogen wezen.
En blijkt dat dan over een typisch menselijke particulariteit te gaan dat het verlangen een tijdverslindende omweg moet maken langs een verlangen verlangd te worden door de andere. Well, laat ons vooral praktisch blijven, zou dat betekenen dat ik verlangd zou moeten willen worden door de andere om maar enigszins dat beoogde instant-effect te bekomen? En blijkt dat dan te moeten gaan om de Andere met een hoofdlettertje toch wel zeker!
Ik blijf onverstoorbaar praktisch en vraag me af in welke vorm ik me dan wel moet plooien – kwestie van zoveel mogelijk de aandacht te trekken - ‘aanbod’ na te bootsen - om tegemoet te komen aan de vraag van de Andere. (Mijn materialistische geest heeft alvast bij die fameuze Andere een tekort vermoed).
En ja, onverbiddelijk raakt mijn aandacht opgeslorpt door de praktijk van deskundigen op het gebied van aanbod-zijn. Pin-ups, vamps en porno-sterren. En inderdaad: ze zijn tegelijk vulgair en afwijzend. Alsof daar ab-so-luut geen zweem, geen vermoeden van tekort zou kunnen zijn. Verbazend.
0 reacties:
Een reactie plaatsen