Ik ken je werken, je bent koud noch warm
Ware je maar koud of warm
Omdat je lauw bent
Zal ik je uitspuwen uit mijn mond
De beslissing te beslissen is een zeldzaam fenomeen. “In den beginne was de pennenstreek”, zoals Shi-tao zei. Maar dat stelt ons wel voor problemen, want er is steeds de illusie dat slechts een gestabiliseerd en veilig fenomeen leefbaar zou zijn. We verlangen vooral te verlangen en daarmee de herhaling… Wit en rijk en goed en lief zijn stukken populairder dan hun tegendeel… Hoe kun je je nu overgeven aan de duisternis van het ongewisse.
Een man die niks afwist van seks besloot uiteindelijk om bij een hoer langs te gaan om de praktijk ervan te leren kennen. De hoer zegt hem: “je steekt je penis hier in me en duwt”. Dat doet hij getrouw. Dan zegt ze: “je trekt hem zo ver mogelijk terug”. Doet hij dus. En als de hoer nog een paar keer haar aanwijzingen herhaalt – erin, eruit - verliest de man zijn geduld. “Gotver, ga jij nu eindelijk eens beslissen: is het erin, of is het eruit!”
Maar de beslissing kan misschien toch nog gesteld worden als een volle daad als we er Schelling in zijn Die Weltalter op nalezen. En hier is nu net zo interessant dat Schelling het heeft over Entscheidung – beslissing – waar nog ‘scheiding’ in zindert: “De beslissing dat in zekere zin het echte begin niet mag teruggevoerd worden op het bewustzijn, het mag niet herroepen worden, want dit zou neerkomen op teruggenomen te worden. Als in het beslissen iemand beschouwt het recht te hebben zijn beslissing te herzien, zal hij er nooit aan beginnen”.
Tja, nooit aan begonnen... zijn, dus toch onontkomelijk? Dit klinkt niet echt… modern.
0 reacties:
Een reactie plaatsen