27 januari 2008
De boog moet niet altijd gespannen staan. Maar. Meestal wordt depressie omschreven als anhedonisch. Ik heb de indruk dat de schier veralgemeende depressie tegenwoordig hedonisch is. En dat mag dan verwijzen naar een instelling waar geen lust beleefd kan worden buiten de lust die zich vlotjes lààt beleven. Van het moment dat de iets zwaardere noot bespeeld wordt is de kwestie vervelend. Onleesbaar. Onbegrijpelijk.
Jammer toch, het echte genot, de jouissance, kan helaas slechts gevonden worden voorbij het lustprincipe. Genot dus - met hoofdlettertje - komt neer op libido met doodsdrift vermengd en is getekend door herhalingsdwang: het weet van geen ophouden. Het is het Genot van de pijn.
Waarom doet mij dat denken aan een Chinees gezegde: ‘wanneer de vinger naar de maan wijst kijkt de dwaas naar de vinger’?
0 reacties:
Een reactie plaatsen