15.5.06
Een uitzondering sluipt een weg langs ongewilde isolatie. Elke slag om eraan te ontkomen lijkt de kust verder weg, totdat het eiland een natuurlijke plaats lijkt, een uitkijk, een puur verlangen.
Maar dat is het niet echt: wat doet terugslaan - want dat is het eerder - de vervreemding? Ja, die heeft een effect, een effect waarbij elke romantisering militant ontmaskerd wordt. Aanspraak is op de duur onbestaand, weggaan logisch. Hunkerend naar schaamte lijkt plots iedereen beschaamd en begint de peristaltiek van de verwijdering. Nee, het is geen vlucht.
En dat zegt veel over de verloochening van het verlangen en de mechaniek ervan: de zachte uitdrijving van wie het gemak belastert. En er zijn zeker twee zijden aan, er is zeker de vraag en die wordt - kan het anders - scherp gesteld. Weer een slag dichter bij het eiland.
En als het altijd zo is geweest?
vrijdag 13 januari 2012
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen