je te rouve

15.05.06

Feiten, namen, plaatsen wegen niet langer op tegen het Bargoens van mijn verschijning. Zelfs mijn kat vindt er haar jongen niet in terug. Het spijt me. Ze wantrouwt me nu. Ze heeft gelijk. Ik laat haar over aan haar gedachten, haar kamer, haar intimiteit.

Ik denk dat ze niets denkt en af en toe wakker wordt als kat. In een kamer. En dan pas strekt ze zich en gaat op de verwarming naar buiten zien. En slaapt nog wat.

Weet ze dat ik haar de straat kan opsturen - elitaire kat vermorzeld onder de wielen van een camion. Nee, dat weet ze niet. Haar krant ligt onder het kattenstrooisel. Goed dat hier nog wat ongevraagde post binnenkomt.