'naastenliefde'

15.05.06

Omkering en conversie dit zijn begrippen in verband met de structuur van de naastenliefde. Maar dan in een realistische benadering: we vragen ons af: hoever? Essentieel is de naastenliefde een keuze. Maar er zijn ons in dit verband natuurlijk reflexen aangeleerd: altijd voor het welzijn van de andere te kiezen. Nochtans. We zien en ervaren heel het scala aan agressiviteit en onverschilligheid... die dus noodzakelijk ook in ons een stek heeft.


De opdracht moet dus noodzakelijk anders en 'practischer' geformuleerd worden: hoe slagen we erin om doorheen een storm van agressiviteit en onverschilligheid op te treden als iemand die dood en geweld bindt aan verlangen en genot.


Het moet ons wel interesseren, minstens in verband met de utopie, de consequentie is letterlijk, volgens de 'godsdienstige' geschriften dan ‘het eeuwige leven’. Maar in de formulering aldaar zien we net zo goed een tijdsfactuur. Op die manier is de naaste niet degene die de utopie belemmert, maar degene die verwoordt wat die utopie belemmert en in die zin zal die naaste dus de toegang ‘vereeuwigen’.


En daaruit volgt dat de methode van de naastenliefde geen techniek is - dit zou àl te vrijblijvend zijn en leiden naar ‘goeddoenerij’ - maar wel degelijk een ontmoeting tussen verlossing en tragedie, een voortdurende levende interpretatie.