13 maart 2008
De wet veroorzaakt zowel het verlangen als het gemis dat het verlangen in leven roept. Op zich is dat gegeven uiterst merkwaardig toch? Op die basis bestaat de kans in te zien hoe onzinnig het is om het verlangen te gaan ontleden als ging het om iets uitzonderlijks dat speciaal onze aandacht verdient: “Merkwaardig toch hoe deze jongedame verlangt naar een flesje Coca-Cola! Wat zou de achterliggende boodschap zijn?” Verveling?
Die contradictie op zich is natuurlijk razend interessant. En de situering van de context waarin ‘het verlangen’ gesteld werd. Met inbegrip van de vrouwelijke vorm van het flesje Coca-Cola sinds de vrouwelijke vorm gebombardeerd werd tot verlangen bij uitstek. Met een dergelijke kritische ingesteldheid worden we stilaan verwezen naar een standpunt van asociale sociabiliteit. Een antinomie.
Het ligt trouwens niet eens in de bedoeling om de achterliggende ‘macht’ in diskrediet te brengen. Integendeel, samen met de kritiek – die tot op zekere hoogte ideologisch te noemen is – kan hier immers terecht een appreciatie ontstaan voor het begrip discipline. Een realistisch compromis dus. Mensen, spijtig, we zijn erop gelegd, vervreemd.
Zodat een beleefd, beschaafd en realistisch standpunt ontstaat? In afwachting van de realisatie van een ideaal (democratie, vrijheid, cultuur, mensenrechten…) heb ik alvast wat eieren voor mijn geld gekozen. En zo wordt ongezien het cogito een stelling die de illusie, de waanzin en daarmee het verlangen uitsluit. En de fantasie?
Die contradictie op zich is natuurlijk razend interessant. En de situering van de context waarin ‘het verlangen’ gesteld werd. Met inbegrip van de vrouwelijke vorm van het flesje Coca-Cola sinds de vrouwelijke vorm gebombardeerd werd tot verlangen bij uitstek. Met een dergelijke kritische ingesteldheid worden we stilaan verwezen naar een standpunt van asociale sociabiliteit. Een antinomie.
Het ligt trouwens niet eens in de bedoeling om de achterliggende ‘macht’ in diskrediet te brengen. Integendeel, samen met de kritiek – die tot op zekere hoogte ideologisch te noemen is – kan hier immers terecht een appreciatie ontstaan voor het begrip discipline. Een realistisch compromis dus. Mensen, spijtig, we zijn erop gelegd, vervreemd.
Zodat een beleefd, beschaafd en realistisch standpunt ontstaat? In afwachting van de realisatie van een ideaal (democratie, vrijheid, cultuur, mensenrechten…) heb ik alvast wat eieren voor mijn geld gekozen. En zo wordt ongezien het cogito een stelling die de illusie, de waanzin en daarmee het verlangen uitsluit. En de fantasie?
0 reacties:
Een reactie plaatsen