Wat dan toch wel raar is: de zekerheid waarmee het onzegbare, onbenoembare gesteld wordt. Een ander soort zekerheid dan, niet het soort dat normen afbakent. Dat moet ons wel interesseren, ook al zou het nog maar gaan over een gevoel van on-bevredigdheid met betrekking tot het weten die sommigen - lang niet allen - treft.
Het is dus al gezegd: het te recupereren, die andere zekerheid, in een soort splendid isolation van het Grote Gelijk, is even stupied en grotesk als hetgeen onder een passion de l’ignorance verzameld wordt. Platitudes. Bijeenveegsel.
Een opening naar de symbolische dimensie? Ja, maar dan als vertegenwoordiging van wat de symbolische dimensie ontoereikend maakt in een opbod van tegengestelden. Het genot is er onbeschrijfelijk in de zin van een metonymie van het verlangen. Want het gaat om een... vrouwelijk, ongelimiteerd niet-fallisch genot.
Wel degelijk dus een reëel, lichamelijk genot. Het schrijft zich.
0 reacties:
Een reactie plaatsen