Eenzaamheid, gaandeweg gegroeid tot een poëtisch motief, daar is de zekerheid aan ontsnapt. Bij elke stap. Het is nochtans niet de roeping van de eenzame om uit te groeien tot een universeel motief, dat op die manier een ander soort zekerheid zou recupereren. Zegge: ik ben de partner van mijn eigen eenzaamheid. Of meer.
Schwärmerei
Het is goed een memento vooruit te sturen hier, een Shema Israel, Adonai Eloheinu, Adonai echad.
Het genot, als we er dan al van uit gaan dat de goedheid te vinden is binnen de grenzen door de zekerheid gesteld, vertoont wel degelijk een opening naar de Ander, naar de symbolische dimensie. Het gezicht ervan, tot oeverloze verveling toe ver-taald als een oceanisch gevoel, is niets meer noch minder dan een topische transgressie.
Het realiteitsprincipe heeft blijkbaar geen vat gehad op dit afgesneden deel.
Het fantaseren.
0 reacties:
Een reactie plaatsen