Medea

14 december 2007

Een interessante vraag kan zijn: hoe kunnen we weerstaan aan het socio-symbolisch netwerk. Maar niet alleen eraan weerstaan, het ook nog eens eventjes ondermijnen. Nu is het zo dat het fenomeen ‘subject’ enkel kan bestaan binnen de illusie van de Andere. Het subject neemt daar dus een symbolisch voorbepaalde plaats in. Binnen een machtsbasis van gespreide wegen en onbewuste passionele bindingen. Er is geen ontkomen aan: we worden bepaald binnen ons milieu, binnen de sekse, afkomst, kleur…

Vervreemding van een voorondersteld gegeven van ‘eigenheid’ misschien? Indien dat de vraagstelling is, het struikelblok, kan het antwoord luiden: dan riskeer je maar eens een symbolische dood en dan gaan we retroactief van die condities verschuiven. Wat zou neerkomen op iets anders te willen dan de voortzetting van een uitgetraceerd sociaal profiel. Dat zou dan neerkomen op een elementaire vorm van ethisch handelen. In die zin dat er grondig en dodelijk op ingegaan wordt.

Om daar een beeld van te geven: een tragedie van Euripides: Medea verneemt dat Jason, haar man, in verband met het welzijn van hun kinderen van plan is om een jongere partij te huwen. Medea kan het aftrappen. Ze vraagt een dag uitstel en maakt hiervan gebruik om haar zoontjes te vermoorden en meteen ook nog eens eventjes de toekomstige bruid en haar vader.